Od najboljeg dečijeg igrača do učitelja novih generacija

Stefan Vasiljević – petnaest godina uz folklor, od Gmundena do evropskog vrha

Neke priče o uspehu počinju gotovo neprimetno – detetom koje prvi put izađe na scenu, zaigra i privuče pažnju publike, a priča o Stefanu Vasiljeviću iz Gmundena upravo je takva.

Njegov put u svetu folklora počeo je još u najranijem detinjstvu, u KUD-u „Knez Lazar“ iz Gmundena. Od prvih dečjih nastupa i priznanja, preko uloge najmlađeg igrača glavnog ansambla, pa sve do priznanja za najboljeg igrača na evropskim smotrama, Stefan je gotovo čitavo svoje odrastanje proveo uz folklor.

Danas, kao dvadesetdvogodišnji student, on je i dalje aktivni igrač, ali polako preuzima i novu ulogu – znanje koje je godinama sticao počinje da prenosi mlađim generacijama.

Sve je počelo još 2010. godine

Najraniji trag o Stefanu Vasiljeviću sačuvan je u arhivi dijasporskih medija iz 2010. godine.

Tada je Stefan, još kao dete i član KUD-a „Knez Lazar“ iz Gmundena, učestvovao na austrijskoj dečjoj smotri folklora. Njegov nastup nije prošao nezapaženo – Stefan je tada proglašen najboljim igračem austrijske dečje smotre.

Taj podatak danas dobija posebnu težinu. Gledano iz sadašnje perspektive, upravo se u tom ranom priznanju može videti početak jedne duge i uspešne folklorne priče.

Nije, dakle, bio samo dete koje je igralo u svom društvu. Već tada je njegov talenat bio prepoznat i nagrađen.

Sa devet godina – najmlađi u glavnom ansamblu

Na 31. smotri kulturno-umetničkog stvaralaštva Srba u Austriji 2013. godine, KUD „Knez Lazar“ iz Gmundena nastupio je u glavnoj kategoriji sa izuzetno mladim sastavom.

Među njima je bio i tada devetogodišnji Stefan Vasiljević, najmlađi igrač glavnog ansambla.

Tada je ocenjeno da se Stefan odlično pokazao na bini i oduševio publiku.

Za dete od devet godina ulazak u izvođački ansambl predstavljao je veliko priznanje. Za Stefana je, međutim, to bio samo još jedan korak u razvoju koji je započeo nekoliko godina ranije.

Gmunden – mali grad, veliki rezultati

Stefan je stasavao u periodu kada je KUD „Knez Lazar“ ostvarivao izuzetne rezultate.

Folklorna sekcija društva bila je podeljena na dečji, pripremni i izvođački ansambl, a upravo je kontinuitet rada sa mladima predstavljao osnovu uspeha. Društvo je beležilo niz odličnih rezultata – srebro na dečjoj evropskoj smotri u Beču 2013, zatim srebro u Banjaluci 2014, bronzu u Beogradu 2015, bronzu u Beču 2016, bronzu u Portorožu 2017. i zlato u Banjaluci 2018. godine.

Za jedno mesto poput Gmundena, sa relativno malom srpskom zajednicom, takvi rezultati imali su dodatnu težinu.

A Stefan je tokom tih godina odrastao upravo unutar tog sistema – od najmlađih kategorija, preko pripremnog, do izvođačkog ansambla.

Nije bio samo igrač

Stefanovo angažovanje nije se završavalo na folklornoj sceni.

Mediji su o njemu pisali još 2015. Godine kada se pojavljuje i među učesnicima takmičenja u imitaciji. Zajedno sa Katarinom Hadžihajdić, Martinom Veljićem i Valentinom Stević osvojio je drugo mesto, predstavljajući KUD „Knez Lazar“ iz Gmundena.

To pokazuje da je još kao mlađi član društva učestvovao u različitim programima i aktivnostima, gradeći iskustvo koje nije bilo vezano samo za jedan oblik nastupa.

Od deteta sa smotre do najboljeg igrača Evrope

Najveći rezultati došli su nekoliko godina kasnije.

Na evropskim smotrama u Portorožu i Banjaluci, Stefan Vasiljević i David Lukić, članovi KUD-a „Knez Lazar“, proglašeni su za najbolje igrače u Evropi.

Uoči Evropske smotre srpskog folklora u Beogradu mediji su posebno istakli ovaj uspeh dvojice igrača gmundenskog društva.

Tako je dečak čije je ime još 2010. godine bilo povezano sa priznanjem za najboljeg igrača na austrijskoj dečjoj smotri stigao do samog vrha evropskog srpskog folklora.

Put od jednog priznanja do drugog nije bio kratak. Iza njega su stajale godine proba, putovanja, nastupa, takmičenja, odricanja i rada sa ansamblom.

I dalje na folklornoj sceni

Moglo bi se pomisliti da se takva priča završava odrastanjem i završetkom školovanja.

Kod Stefana se dogodilo upravo suprotno.

Danas, kao dvadesetdvogodišnji student, on je i dalje aktivni igrač KUD-a „Knez Lazar“.

Folklor je ostao deo njegovog života, ali se njegova uloga polako menja. Od igrača koji je nekada učio prve korake, danas postaje neko ko svoje znanje počinje da prenosi drugima.

Stefan polako preuzima rad sa decom, pre svega u mlađim kategorijama, dok povremeno pomaže i u radu sa izvođačkim ansamblom.

U tome postoji i posebna simbolika.

Rad sa novim generacijama polako preuzima od svog oca, koji je godinama bio jedan od ljudi koji su stvarali i vodili folklornu priču KUD-a „Knez Lazar“ u Gmundenu.

Ono što je nekada bilo preneto Stefanu, danas on počinje da prenosi drugoj deci.

Od igrača do učitelja

Upravo se tu možda najbolje vidi koliko je Stefanov put drugačiji od obične priče o jednom uspešnom folklorašu.

Kao dete je učio korake, kao dečak je osvajao prva priznanja, kao devetogodišnjak našao se među najmlađima u glavnom ansamblu, kao mladić stigao je do priznanja za najboljeg igrača evropskih smotri.

A danas, kao student i aktivni igrač, počinje da uči druge.

Tako se jedan krug polako zatvara, ali se istovremeno otvara novi.

Petnaest godina jedne priče

Kada se pogleda hronologija, dobija se gotovo neprekinuta priča:

2010. – najbolji igrač austrijske dečje smotre;

2013. – sa devet godina najmlađi igrač glavnog ansambla KUD-a „Knez Lazar“;

2014–2018. – period velikih rezultata KUD-a na austrijskim i evropskim smotrama;

2015. – drugo mesto u takmičenju u imitaciji;

2017/2018. – priznanja za najboljeg igrača na evropskim smotrama u Portorožu i Banjaluci;

2019. – najtiražniji dnevnik dijaspore „Vesti“ ga navodi među igračima Knez Lazara koji su proglašeni najboljima u Evropi;

2025. – Stefan završava HAK/HAS u Gmundenu; njegovo ime nalazi se među maturantima 5A HAK odeljenja.

Danas – kao dvadesetdvogodišnji student i dalje je aktivni igrač, a sve više učestvuje i u radu sa mlađim kategorijama i, povremeno, izvođačkim ansamblom.

Od deteta koje je 2010. godine dobilo prvo veliko priznanje do mladog čoveka koji danas svoje znanje prenosi novoj generaciji prošlo je petnaest godina.

Za to vreme promenili su se uzrast, scena i životne okolnosti, ali je jedna stvar ostala ista – Stefan Vasiljević i folklor.

Njegova priča zato nije samo priča o nagradama. To je priča o odrastanju unutar jednog kulturno-umetničkog društva, o radu, disciplini i ljubavi prema tradiciji.

I možda je upravo nastavak te priče najlepši deo.

Jer najveće priznanje za jednog igrača nije samo kada mu kažu da je najbolji.

Već kada dođe vreme da ono što je naučio počne da prenosi onima koji tek prave svoje prve korake.

A Stefan je upravo na tom putu – od najmlađeg igrača do mladog učitelja novih generacija.